da vida, e do tempo

Vives nun soño sen tebra,
sempre a luz agarima
no teu xardín de alabastro.

E chove, chove miúdo
no teu precioso xardín.
É vida, que chama por ti. Polo teu xardín.

Pero a chuvia non sabe que a pedra
non deixa sementes. Non sabe
que nada alí vai medrar.

Máis ben ao contrario:
esquécense as marcas e as sombras do tempo.
manténdovos brancos,
no teu precioso xardín:
Sempre brancos, branco,
no teu xardín de alabastro.